چرا نوجوانان به خیابان آمدند؟

برخورد صرفا امنیتی نه‌تنها مسئله را حل نمی‌کند، بلکه می‌تواند آن را تشدید کند؛ سرکوب هیجان آن را حذف نمی‌کند، بلکه متراکم و انفجاری می‌کند و در بلندمدت اعتماد، پیوند نسلی و سرمایه عاطفی جامعه را فرسایش می‌دهد؛ مسئله فقط آرام‌کردن خیابان امروز نیست، بلکه کیفیت رابطه فردای نسل جوان با ساختار قدرت است.

علی‌اصغر سیدآبادی

روزنامه شرق*

ما با پدیده‌ای روبه‌رو هستیم که شاید ریشه‌های آن را باید در اعتراضات ۱۳۹۸ جست‌وجو کرد؛ دوره‌ای که در میان قربانیان، تعداد دانش‌آموزان، به‌ویژه در حاشیه‌ شهرهای بزرگ و شهرهای کم‌برخوردار، درخورتوجه گزارش شد، اما اعتراضات ۱۴۰۱ از این نظر یک نقطه عطف بود و حضور نوجوانان، به‌ویژه دختران، پررنگ‌تر و شمار جان‌باختگان کودک و نوجوان به‌طور چشمگیر افزایش یافت.

اختلاف جدی در آمار قربانیان و بازداشت‌شدگان نوجوان و دشواری دسترسی به داده‌های راستی‌آزمایی‌شده، خود نشانه‌ ابعاد نگران‌کننده مسئله است و این رخداد، بیش از آنکه صرفا یک عدد باشد، نشانه‌ شکست سیاست‌های اجتماعی، فرهنگی و آموزشی و شکاف عمیق میان نسل جدید و نهادهای رسمی است.

نوجوانان در اعتراضات دی

نوجوانانی که به اعتراضات می‌پیوندند، لزوما دنباله‌رو هیجان جمعی نیستند؛ بسیاری از آنان با حس عدالت‌خواهی، تجربه زیسته تبعیض، جست‌وجوی هویت و میل به اثرگذاری اجتماعی وارد صحنه می‌شوند و درعین‌حال از احتمال خطر و خشونت نیز بی‌خبر نیستند.

پاسخ این پدیده را نمی‌توان صرفا به ویژگی‌های مغزی تقلیل داد؛ عوامل اجتماعی، اقتصادی، فرهنگی و تجربه تحقیر، تبعیض و محدودیت نقش تعیین‌کننده دارند و بی‌توجهی به دانش رشد و اکتفا به پاسخ‌های صرفا سیاسی یا انتظامی، خطایی جدی است.

پژوهش‌های مغزپژوهی نشان می‌دهد مغز نوجوان سامانه‌ای با زمان‌بندی رشدی متفاوت است؛ شتاب هیجان از توان مهار جلو می‌افتد و حضور همسالان ریسک‌پذیری را افزایش می‌دهد، اما این یافته‌ها به‌معنای فقدان قدرت داوری نوجوان نیست، بلکه توضیح‌دهنده حساسیت زیستی به موقعیت‌های هیجانی است.

*متن یادداشت خلاصه شده است

پربیننده ترین پست همین یک ساعت اخیر

کنایه فوق سنگین علی کریمی به رضا پهلوی: مرا با کسی که از مادرش «پول توجیبی» می‌گیرد، مقایسه نکنید

خبر بعد نظرات کاربران خبر قبل